SİZİN ŞİİRLERİNİZ

bU BÖLÜME ŞİİR YAZABİLİRSİNİZ

AĞLAMA (46467 Hit)

Ağlama, gözleri kızarmış çocuk!
Tek damla yaşın düşmesin yere.
Bak, tek güzelliğimiz yokluk,
Sana bir öğüt; ağlama boş yere.

Ne olursa olsun hiçbir şey değmez,
Senin bir damla gözyaşına.
Ağlayana kimse boyun eğmez.
Kimse bakmaz kimsenin yaşına.

Ne kadar kötülük, pislik varsa;
Sen herşeyi tertemiz öğren.
Eğer yüzüne gözyaşı yağarsa;
Seni garip sanır her gören.

Ağlama sakın çocuk, ağlama!
Korkmayana zarar gelmez, bunu bil.
Sevgini hep söyle, sakın saklama.
Aklından korkuyu, gözünden yaşı sil.

AHMET HAMDİ TANPINAR

BEN SON OLAYIM! (77966 Hit)

Annem annem!
Ettiğin dualar kabul oldu,
Bak aslan oğlun geldi, annem.
Yalnız ben değil arkadaşlarım da geldi,
Onlara seni anlattım, elini öpmek istediler, annem.
Kaçamak bir bakış da sevdiğime,
Bak sana papatyalar da getirdik, annem.
Kardeş kardeşe silahlarla çelik çomak oynadığımız kırlardan,
Biraz benim biraz da kardeşimin kanıyla sulanan papatyalar,annem.
Sen üzme tatlı canını,
Oyun kalleş olsa da yüreklerimiz kardeş, annem.
Ah! Neden ağlarsın ki
Dedim ya oyun kalleş, annem.
Bak babama, beyazlar içinde ne de şen,
Koklasana beni, yavrum, yusufum desene, annem.
Oh! Şöyle,seni ne çok özledim,
Hep bu anı beklemedik mi! daha çok sarıl,annem.
Sarıl ciğeri yanık annem sarıl,
Gidiyor herkes, kıskandılar bizi, annem.
Ağacın duldasındaki utangaç sevdamı da çağır,
Artık ayrılık yok, hep burdayım annem.
Ağlama, bak artık kanımda akmıyor,
Bak bir elimi babam tutmuş, gülümsüyor annem.
Hadi diğer elimi de sen tut,
Çocukluğumdaki gibi, annem.
Ağlama, bak artık zaman da akmıyor,
Hadi gülüm gülümse, gülümse annem.
Annem annem..

50 YAŞ ŞİİRİ



Ne zaman baksam çevreme elli yıl sonra

Hep aynı gürdüklerim; bir keşmekeş, bir bozuk düzen

Bir lokma ekmek uğruna tükenmesi insanların

Yaşamak ve ölmek için hep aynı neden



Sefil doymazlık:ete, kana, paraya

Öylesi bir açlık ki eksilmeyen, bitmeyen

İnsan, ezebildiğince mutlu insan, oğul

Nereye gidersen git hep o tuzak, o dümen



Küçük hesaplarla kabaran büyük hesaplar

Ve değişmez çığlığı insanoğlunun: Ben, ben, ben!"

Sen yok musun? Onlar yok mu? Biz yok muyuz?

Nereye bu gidiş? Delicesine pupa yelken



Söyle neyi değiştirebilirsin ki tek başına

Yıldırırlar, sustururlar vururlar seni de hemen

Düşler bitmişse, gerçekler bir tokat gibi inmişse

Tek başına mutlu ol bakalım, olabilirsen



En güzeli sevmek diyeceksin insanları tümüyle

Usanmadan, bir şey ummadan, beklemeden

Ver, durmadan ver, eller uzanmış, baksana

Ver ki; kurulsun sofra, başlasın şölen



Bir yanda umutların, düşlerin, düşüncelerin

Bir yanda aldığını geri vermez koca bir evren

Bak! Bütün ağızlar yutmaya hazır seni

Bir noktadan, bir lokmadan başka nesin sen



Dönüp gerilere bakıyorum, bir de kendime

Elli yıl geçmiş, ha gün, ha yarın derken

Değişen birşey yok, bir şaşkın benden başka

İşte aynı yol, aynı kapı, aynı merdiven



Hani nerdeler? Kimi yitmiş kimi gitmiş dostların

Bir ak saçlı anan kalmış yolumu bekleyen

Sabah-öğle-akşam . . . Hep o tekdüze yaşam

Ve kırılmış bir kalple yorulmuş bir beden



İşte böyle geçti yıllar. bozbulanık

Ben sevdim, ben ağladım, başkalarıydı gülen

Ne zaman uzattıysam ellerimi, parçalandı

Mutluluk serseri bir mayındı denizlerimde yüzen