KÖY AKŞAMLARI

[b] KÖY AKŞAMLARI


Hüzünlü bir köy akşamındayım şimdi
Hasret dolu gönlüme
Bir hançer gibi girer ayrılık.
Efkârlıyım gözlerim dolu dolu
Boğazımda düğümlenmiş hıçkırık

Bir çoban kavalından dökülmekte nağmeler
Kınalı ellere yakılan türküler
Neler anlatmada bilseniz neler
Ahh köy akşamları insanı
İşte böyle şairde eder.

Bir nefes çekiyorum
Köy akşamı kokusundan içime.
Bilirmisiniz köy akşamlarının kokusunu?
Hele birde iğde kokusu sinmişe ortalığa
Esir olursunuz köy akşamlarına.
Gölgeleri de bir gariptir
Köy akşamlarının
Uzayıp giderler dağlar ardına.

Duyulur uzaktan,
Köye dönen sürülerin sesi
Yanık türküler gibi kuzuların melemesi.
Alıp götürmede insanı bir başka âleme
Köy akşamlarının bilmem nesi,
Bilmem nesi.

Seyretmedeyim batan güne karşı
Bacalarından duman tüten
Toprak damları.
Anlatılmaz ki ancak yaşanır
Köy akşamları.
Köy akşamları.

Gülsün gözlerin
Gülemiyorsa ağlasın...
ama
Asla duygusuz bakmasın.
Ruhi haletin gözlerine yansısın
Işığın etrafı aydınlattığı gibi
Bakışların ruhumu aydınlatsın.
Üzüntüme hüzün
Sevincime sevinç katsın.
Dilinle anlatamadığın duygularını
Gözlerin riyasız anlatsın.
Gülsün gözlerin
Gülemiyorsa ağlasın...
ama
Asla duygusuz bakmasın.

SONBAHAR
Beni bir mevsime benzetmek istersen eğer,
Ben sonbaharım...
Kimi zaman köşeden gülümseyen bir güneş olurum
Kimi zaman döne döne düşen bir yaprak
Kimi gün usul usul yağan bir yağmur
Kimi zaman deli gibi savuran bir rüzgar
Ben sonbaharım...

Beni bir çiçeğe benzetmek istersen eğer,
Çiğdemim...
Sapsarı rengiyle içini ısıtan
Koparmak istersen elini kanatan
Erişemediğin kadar derinde
Korkacağın kadar narin
Ben çiğdemim...

Beni bir kavrama benzetmek istersen eğer,
Ben sevgiyim...
Bir bebeğin gülüşü kadar içten
Güneşin doğuşu kadar sabit
Gecenin rengi kadar etkileyici
Yaşam kadar ürkütücü
Ben sevgiyim...

Gittin sen,tüm gidenler gibi…beni tamamladığını düşünürken,yine yarım kaldım. Tebessümün takılı kaldı yüreğimde… sonu yok,ışığı yok,ıssız bir yolda sessiz kaldı sevdam. Korkup kaçtın beklide bu sevda dan ! Sığdıramadın kalbine,taşıyamadın doğru dürüst… Bu kadar çabuk pes edişinde bundandı belki ? Başka cümlelerin ardına sığınman,yalan sevdalara kapılman bundandı işte. Gözlerine baktığım zaman hayat bulurdum. Öyle güzeldiler ki…sanki hayat saklıydı içlerinde ! Birden kapattın o gözleri…aldın benden hayatımın en beyaz siyahını. İşte ondan sonra başladı her şey;kalp ağrılarım,baş ağrılarım,haykırışlarım,hıçkırıklarım…. Benden aldığın en beyaz siyahtı bunlara sebep. Yaşadıklarımın kötü bir kabus olduğunu düşleyip,geçecek diyordum, Olmadı,geçmedi her şey artarak daha da çoğaldı. Pişmanlıklar sardı çevremi,keşkeler birikti içimde,acabalar dolaşıp durdu beynimde…ama yinede hep sen vardın düşlerimde,hep sen çoğaldın,hep sen büyüdün içimde…

Selamlar indirdiğim Karadeniz’den Karaman üstüne.
Sevdalar düşürmediğim,yüreğim yaramın üstüne.
Anne bir şeyler söylesene,
O beni hiç sevmedi.

Düşümde yer koymamıştı o sana.
İnsan bu kadar mı yanar,
Bu kadar mı yakın olur,
Ve insan bu kadar mı uzak kalır insana.
Anne anlasana.
O beni hiç sevmedi.

Gözlerinde deniz bulduğum,
Gözlerine vurulduğum.
Gözlerinde durulduğum.
Yabana bakar da kırıldığım.
Sevdalandığım.
Darıldığım,
Nefes gibi sarıldığım,
Anne o beni hiç sevmedi.

Dudaklarının bir kenarı İstanbul kokardı.
Erciyes dağı gibiydi,kar vardı saçlarında.
Manavgat gibi bakardı.
Soğuktu hasreti,Şubat ayazında yakardı
Nefesimle çekerdim içime,
Damarımda o akardı.
Falımda o,
Düşümde o,
Fikrimde o,
Nereye gitsem karşıma o çıkardı.
O beni hiç sevmedi anne

Senin kadar sevdim anne,
Yüreğin kadar sevdim ,
Hüsnü Yusuf çiçeklerini sevdiğin kadar hem de.
Sevebildiğim kadar sevdim.
Sevdasız küçük bir nokta,
Severken koca bir devdim.
O beni hiç sevmedi anne


Yüreğimi sıkıştırdım
Kenarı yakılmış mektuplarla zarflara.
Posta çuvallarındaydım.
Adını yazdıkça kumlara
Adını silen Akdeniz’le boğuşmaktaydım.

Her mevsim umutlar ektim saksılarıma.
Kimisi papatya oldu kimisi menekşe.
Umutlarla merhaba dedim sabahlarıma.
Gülüşüme çiçeklerim oldu gerekçe.
Adam gibi sevdim anne.
Hem de erkekçe.
O beni hiç sevmedi.

O beni hiç sevmedi Anne.
Adını andığımda dudaklarımın çatladığı yar,
O hiç gidemediğim,
Ulaşamadığım diyar.
Benim bu diyar için kan dökesim var
O beni ,o beni hiç sevmedi anne...

Günlerin hepsi aynı,
Sen gittiğinden beri,
Ayrılığın en zor yanı,
Bilmek dönmeyeceğini geri....

Yolların hepsi aynı,
Sen yoksun hiçbirinin sonunda,
Yokluğunun en zor yanı,
Bilmek gittiğin o karanlık yeri.

Unutmak kolay diyordun ya
Kolaymış meğer
Unuttum adını,her kelimesini unuttum
Dalga dalga savrulan saçlarını unuttum
Kömür karası yaşlı gözlerini unuttum ben

Unutmak kolay diyordun ya
Kolaymış meğer
Yağmur altında gezdiğimiz sahilleri unuttum ben
Bana ilk seni seviyorum dediğin
O çay bahçesini unuttum ben

Unutmak kolay diyordun ya
Kolaymış meğer
Elini ilk tuttuğumda
Yüzündeki o masumluğu unuttum ben
Sarıldığımda ise
Başımı döndüren gül kokulu,kokunu unuttum ben

Unutmak kolaymış be bitanem
O yüzündeki gülüş,içindeki sıcaklık
Seni özlüyorum dediğinde
Gözünden akan iki damla yaş
Ve seni öptüğümde içinde kaybolduğum yıldızlar

Bütün bunları unutmak
O kadar kolaymış ki bi tanem
O kadar kolaymış ki
hepsini unuttum